Küçük istavrit yiyecek bir şey sanıp hızla atıldı çapariye
Önce müthiş bir acı duydu dudağında
Gümbür gümbür oldu yüreği
Sonra hızla çekildi yukarıya

Aslında hep merak etmişti denizlerin üstünü
Neye benzerdi acep gökyüzü…?
Bir yanda büyük bir merak,
Bir yanda ölüm korkusu…

Dudağı yarıklar denir; şanslıdır onlar
Hani görüp de gökyüzünü, insanı
Oltadan son anda kurtulanlar…

Ne çare…balıkçının parmakları
Hoyratça kavradı onu
Küçük istavrit anladı, yolun sonu
Koca denizlere sığmazdı yüreği
Oysa şimdi…
Yüzerken küçücük yeşil leğende,
Cansız uzanıvermiş dostlarına değiyordu
Minik yüzgeci

İnsanlar gelip geçtiler önünden,
Bir kedi yalanarak baktı gözünün içine


Yavaşça karardı dünya, başı da dönüyordu
Son bir kez düşündü derin maviyi,
Beyaz mercanı bir de yeşil yosunu
İşte tam o anda eğilip aldım onu

Yürüdüm deniz kenarına
Bir öpücük kondurdum başına
İki damla gözyaşından ibaret
Sade bir törenle saldım denizin serin sularına

Biran öylece bakakaldı
Sonra sevinçle dibe daldı
Gitti….Tüm kederimi söküp atarak

Teşekkürü de ihmal etmemişti
Birkaç değerli pulunu avuçlarıma bırakarak

Balıkçı ve kedi şaşkın…
Baktılar yüzüme
Sorar gibiydiler,
Neden yaptın bunu, niye?

"Bir gün" dedim;
"Bulursam kendimi yeşil leğendeki küçük istavrit kadar çaresiz
Son ana kadar
Hep bir umudum olsun " diye…