hiç bu kadar korkmamıştım sevgilim...
taki sen beni yalnız, çaresiz ölümle bırakana kadar
şimdi gecenin sessizligini,sensizligini içime gömüp
yalnızlık duvarına bir çizgi atıp hayatın şah damrında dolaşmaya devam etmeliyim
hastası oldum gidişinin
müptelası oldum yoklugunun
yürek yagmuruna tutuldum
kalbimin şimşekleri üzerime çakıyor
o an acını degil,yoklugunda üşümeyi hissediyorum
gözbebegim
yoklugunda üşümeyi...
şimdi ellerimde
büyük bir boşluk var,
sensizligin boşlugu...
bunların azabını ben çektim,
hesabını kendime verdim
yüregime gitmenin hesabını sen ver
sen anlat yüregime
sen söz geçir
yüregim sana emanet...